Studeren

Studievertraging oplopen..

Wanneer je tijdens je studie te maken hebt met psychische problemen, is de kans aanwezig dat je tijdens je studie meer moet gaan focussen op je problematiek. De kans is aanwezig dat je de keus krijgt om je studie op een wat lager pitje te zetten om op die manier de kans te verkleinen dat je uitvalt. Ook ik heb hiermee te maken gehad. In deze blog vertel ik hier meer over. Ook vertel ik je waarom het goed kan zijn om te ‘kiezen’ voor studievertraging.

Jaren geleden heb ik de keus gehad om te kiezen voor studievertraging. Kiezen voor studievertraging. Kiezen. Alsof ik het wilde. Dat was het niet. Ik wilde niet. Ik moest studeren. Ik moest mijn diploma halen. Ik moest. Dit was de druk die ik mezelf oplegde. Toch heb ik ervoor “gekozen”. Vrijwillig. Hoewel het dus niet zo voelde.. Ik koos ervoor om mijn studiejaren uit te spreiden. In het begin begon dit met enkel het tweede schooljaar opsplitsen in twee jaar. Het was toch maar een jaartje? Ik ben toch jong? Dit overleef ik wel weer.. Herstel is nu nodig, anders ga ik mijn diploma nooit halen.

Uiteindelijk moest ook het tweede jaar van jaar twee opgesplitst worden, omdat ik onvoorziene opnames kreeg. Ik baalde hier van. Niet nog een jaar.. Ik voelde me een mislukkeling. Ik voelde me zwak. Die eetstoornis is toch zo’n onzin. Wat een tijdverspilling. Alleen maar negatieve gedachten gingen door mijn hoofd. De ondersteunende en helpende gedachten moest ik krijgen van mijn omgeving en therapie, want zelf kon ik ze niet meer bedenken. Zelfs binnen mijn opnames kon ik nog een aantal dingen doen voor school. Dit gaf me het gevoel dat ik toch nog een voet in de maatschappij had staan. Dit deed ik omdat ik het wilde. Voor mij voelde het goed om toch te blijven functioneren in de maatschappij. Wellicht heeft dat ervoor gezorgd dat ik door de jaren heen niet gehospitaliseerd* ben. Niemand verplichtte mij dit, maar zelf had ik zo’n ontzettende drive om mijn diploma te halen. Of het goed is om te doen? Dat mag ieder voor zich bepalen, ik denk dat er voor- en nadelen aan zitten. Voor mij was het helpend.  

Toen mijn opnames weer afgelopen waren en ik weer naar school kon, ging ik het combineren met werk, op de dagen dat ik niet naar school moest. Ik had het uiteindelijk gehaald tot jaar drie van de opleiding. Dit betekende voor mij 32 uur stage en de verplichte opdrachten. HOE DAN? Ik zag hier als een berg tegen op. Bang dat dit veel te zwaar voor mij zou zijn en dat er misschien nog wel een terugval aan zou komen. Want echt genezen was ik niet. Ik was ‘uitbehandeld’. Vanwege de realistische kijk op zaken werd ook het derde jaar opgesplitst in twee jaar. Ook hier baalde ik weer van. Echter wist ik dat dit wellicht de beste keus was. Achteraf klopte dit ook. Ook dit jaar extra had ik nodig. Toen al mijn oude klasgenoten op dat moment ongeveer afstudeerden voelde ik mij alweer een mislukkeling. Ik was toch niet dom? Ik kon dit toch ook allemaal halen? Als ik nou gewoon iéts beter mijn best had gedaan om te herstellen, dan waren al die opnames ook niet nodig geweest. Je leest het al.  Verwijten, verwijten, verwijten. Dit was allemaal niet helpend en toch kon ik er maar niet mee stoppen. Ondanks de verwijten die ik naar mezelf maakte, heb ik er wel voor gekozen om lief te zijn voor mezelf.

Inmiddels ben ik nog (hoop ik) vijf maanden verwijderd van mijn diploma. Ik heb dan in totaal zeven jaar gedaan over een opleiding die normaal vier jaar duurt. Toch heb ik in die drie jaar extra ontzettend veel geleerd. Ik kan dan ook niet zeggen dat het allemaal voor niets was. Ik probeer nu dan ook op een mildere manier terug te kijken. Die milde blik wil ik graag met jullie delen, want ik weet dat er nu veel psychische problematiek heerst onder de studenten. Toevallig las ik deze week nog twee nieuwsberichten over studieschuld en psychische problematiek onder de studenten.. Tjah.. Het is echt een ‘hot’ item op dit moment..
Ik hoop dan ook dat mijn milde blik, jouw blik wat milder maakt. Toen ik namelijk voor de keuze stond, of de keus al had gemaakt en hierover ging nadenken, kon ik alleen maar negatief hierop terug kijken. Ik had anderen nodig om te zeggen dat het goed voor me was. Ik wil graag een onderdeel zijn in die ander die jou heeft geholpen met lief zijn voor jezelf.

Dus hier komt ie!

  1. Wanneer je kiest voor herstel, kan je daarna weer effectiever bezig met je studie.
  2. Maak je geen zorgen over de financiën, de terugbetaalregeling is best soepel en gezondheid gaat voor alles! Je hebt er namelijk ook niets aan als je veel te veel gaat doen en vervolgens jezelf volledig voorbij loopt. Hoe tegenstrijdig het ook lijkt met de bovenstaande nieuwskoppen… Je hebt even geen andere keus wanneer je moet lenen. Zorg er echter wel voor dat je niet meer gaat doen dan je aankunt, om je schulden te beperken.
  3. Vergelijk jezelf niet met anderen die al afgestudeerd zijn. Jij bent jij en jij hebt je eigen redenen om te kiezen voor herstel. Niemand zal jou hier anders op beoordelen. Doen ze dat wel? Dan ligt die tekortkoming bij de ander.
  4. Je kan later altijd nog werken en studeren. Jij bent nú belangrijk. Liever wat jaartjes vertraging, maar wel vol op in het leven staan, dan zoveel last te hebben van je problematiek.
  5. Kijk naar je mogelijkheden. Bespreek je dilemma’s met andere mensen, zodat ze kunnen meedenken. Doe dit echter wel met mensen, waarbij je het gevoel hebt dat ze je steunen.
  6. Terwijl je bezig gaat met werken aan jezelf, betekent dat niet dat je stil staat. Je bent ontzettend druk bezig met leren. Leren over jezelf en over hoe jij je leven wilt vormgeven. Dat is zeker wat waard!
  7. What doesn’t kill you, makes you stronger!
  8. Wees trots op jezelf! Je mag lief zijn voor jezelf. Jij moet je hele leven met jezelf doen, dus zorg goed voor jezelf!

Nog een aantal praktische tips?

  1. Bel met DUO. DUO heeft potjes, waardoor jij bijvoorbeeld een jaar extra studiefinanciering krijgt.
  2. Al langer dan 10 jaar bezig met je diploma? DUO kan wellicht wat studieschuld kwijtschelden. Nogmaals, bel DUO.
  3. Ga naar je decanaat toe. Je decanaat weet meer van studievertraging.
  4. Bespreek je problemen met je coach van school. Deze kan meekijken in de planning en wellicht wat schuiven in je rooster.
  5. Vraag bij het decanaat ook naar het profileringsfonds!
  6. Kortom, informeer, bel en vraag hulp!

Ik hoop dat deze blog je wat meer ruimte en liefde voor jezelf heeft gegeven. Ik hoop dan ook dat je kiest voor jezelf. Waar sta jij op dit moment? In hoeverre heb jij te maken (gehad) met studievertraging? Laat jij het jezelf nog beïnvloeden? Laat van je horen! Hier in de reacties of op het forum!

* Gehospitaliseerd; als je te veel gewend bent aan een leven in een instelling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.